แต่ด้วย “บทบาท” ของการเป็น “ผู้นำปราศรัยบนเวทีการชุมนุมทางการเมือง” ของท่านเหล่านี้ ทำให้นึกเทียบเคียงถึงกันบางเรื่อง และอดที่จะห่วงใยไม่ได้

1) วิธีเลือกเป้าหมายในการโจมตี วิพากษ์วิจารณ์ หรือเลือกคู่ชกบนเวทีปราศรัย

 นายจตุพรกับนายณัฐวุฒิ เขาพยายามที่จะ “ชกข้ามรุ่น” โดยเลือกเป้าหมายในการวิพากษ์วิจารณ์เป็นบุคคลที่อยู่ในสถานะสูงกว่า หรือมีทุนทางสังคมดีกว่าตนเอง เช่น บุคคลระดับประธานองคมนตรีขึ้นไป หรือผู้บัญชาการทหารบก หรือนายกรัฐมนตรี

 ก็เพื่อจะได้ยกระดับตัวเอง และได้แสดงบทบาทว่าตนสามารถด่าคนในระดับสูงกว่าตนเอง หรือตำหนิคนที่สังคมให้การยอมรับนับถือมากกว่าตนเองได้ ด้วยถ้อยคำแรงๆ เพื่อจะบอกว่า “ข้าแน่”

 และถ้าคนอยู่ระดับสูงกว่าลดตัวลงมาตอบโต้ เขาก็ดีใจที่ได้รับเกียรติ ได้รับความสำคัญ และคิดว่าจะถูกตอบโต้อย่างไรก็ตาม ก็ไม่มีอะไรเสียหาย

นายประพันธ์ก็ดี หรือนายชัชวาลย์ก็ดี ได้ใช้วิธีการ “ยกตัวเอง” แบบเดียวกันนั้นหรือไม่

2) กลวิธีการพูดบนเวทีปราศรัย

 เมื่อต้องเล่นบทบาทนักพูดบนเวทีไฮปาร์ค หรือแกนนำปราศรัย เป็นธรรมดาที่จะต้องปรุงแต่งลีลาการพูดของตนเองให้มีลีลาน่าติดตาม ไม่งั้นคนฟังก็จะหลับ ไม่ได้รับความสนใจ

 นายจตุพรกับนายณัฐวุฒิ เขาใช้กลวิธีใส่สีตีไข่ หลายเรื่องพูดโกหกหน้าตาย จริงหนึ่งส่วนเติมสีสันเข้าไปอีกสองส่วน แต่ทำเสียงขึงขัง ดุดัน สีหน้าจริงจัง มั่นใจในคำพูดของตนเอง และหาวิธีพูดให้คนฟังรู้สึกดีที่จะเชื่อในคำพูดของเขา

เมื่อพูดซ้ำๆ พูดคนเดียว ไม่มีคนคอยซักคอยขัด และพูดบ่อยๆ ซ้ำแล้วซ้ำอีก นานไปก็ชักจะเริ่มเชื่อว่าสิ่งที่ตนเองพูดตีไข่ใส่สีลงไปนั้น ทั้งหมดคือความจริง หรือเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว

พักหลังๆ ผมเป็นห่วงที่แกนนำปราศรัยบนเวทีพันธมิตรฯ ชักจะใช้วิธีแบบนี้มากขึ้น

เฉพาะที่ผมทราบ และบอกได้เลยว่าเป็นความเท็จอย่างไร้ความรับผิดชอบ ก็คือที่บางคนพูดจาปราศรัยอย่างสนุกปากว่านายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี เป็นผู้ถือหุ้นบริษัทว็อชด็อก จำกัด นี่คือตัวอย่างของความเท็จอย่างสิ้นเชิง เป็นต้น

 3) นักปราศรัยที่ใช้วิธีใส่สีตีไข่ ปากเก่ง ใส่ร้ายโจมตีคนอื่นเขาไปทั่ว คนพวกนี้ ลึกๆ ก็รู้ว่าเป็นการสร้างศัตรู ซึ่งแตกต่างจากผู้ที่วิพากษ์วิจารณ์คนอื่นด้วยใจเป็นธรรม เพราะคนแบบหลังนั้น แม้จะทำให้คนอื่นไม่พอใจเหมือนกัน แต่คนที่ถูกวิจารณ์เขาก็ยังพอจะมีความนับถือในด้านคุณธรรมเหลือให้อยู่บ้าง

 ผู้เล่นบทบาทนักปราศรัยแบบตีไข่ใส่ร้าย จึงมักแสดงออกด้วยการมีบอดี้การ์ด ล้อมหน้าล้อมหลัง ไปไหนมาไหนก็ลำบาก ต้องไปในพื้นที่เฉพาะ ไม่ได้รับรู้รับฟังความเห็นที่หลากหลาย

 พูดอย่างนี้ ไม่ใช่ว่าคนมีบอดี้การ์ดทุกคนจะเป็นอย่างนี้ทั้งหมด (บางคนอาจมีบอดี้การ์ดเพราะเหตุผลอื่น)

 4) นักปราศรัยที่ขึ้นเวทีชุมนุมบ่อยๆ พูดปราศรัยอยู่เป็นประจำ ก็จะสั่งสมความเชื่อมั่นในตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งการได้พูดให้คนอื่นฟังอยู่คนเดียว มีคนปรบมือเป็นกำลังใจ รวมถึงการพูดเรื่องเดิมๆ ซ้ำๆ ก็จะทำให้ตนเองมีอีโก้ หรืออัตตาในตัวเองพอกพูนมากขึ้นเรื่อยๆ

 ตอนที่ผมขึ้นเวทีปราศรัยบ่อยๆ ก็เคยมีกัลยาณมิตรคอยเตือน และก็ต้องเตือนตัวเองอยู่เสมอ

 ยิ่งถ้าใครเกิดความหลง เสพติดการได้เป็นบุคคลสำคัญ

 หากเลือกที่จะอยู่เฉพาะในสังคมที่มีแต่คนเข้ามาชื่นชมตัวเอง เช่น เวทีการชุมนุม หรือในสังคมที่รู้อยู่แล้วว่าจะมีแต่คนที่เขาชื่นชอบเรา จะเดินไปไหนก็จะมีคนขอลายเซ็นต์ ขอถ่ายรูป ขอกอด ขอหอมแก้ม เป็นต้น การอยู่ในสภาวะเช่นนี้ ก็เท่ากับปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก เลือกที่จะพองตัวเป็นคางคกอยู่ใต้กะลาครอบ

เสี่ยงที่จะหลงคิดไปว่า ตนเองคือศูนย์กลางของจักรวาล

 หลงผิดว่า ความคิดอ่านของฉันเท่านั้นที่ถูกต้องที่สุด ดีที่สุด เพราะทุกคนที่รายล้อมอยู่ล้วนเทิดทูนตัวฉัน ใครคิดต่างจากฉันล้วนเป็นศัตรูที่จะต้องเกลียดชังกันอย่างที่สุด

 5) ด้วยความปราถนาดี ผมอยากจะบอกว่า ในท่ามกลางความขัดแย้งทางการเมืองที่ผ่านมานี้ ขั้วอำนาจในสังคมไทยได้มีการใช้นักปราศรัยเล่นบทบาทหัวหมู่ทะลวงฟัน

 เหมือนตัวละครที่เล่นบททหารเลว หรือเป็นลูกหาบที่ทำหน้าที่ตามนายสั่ง

 เหมือนที่ณัฐวุฒิกับจตุพร ถูกทักษิณใช้

แต่นายประพันธ์กับนายชัชวาลย์ จะถูกใครใช้หรือเปล่า ก็ต้องพิจารณาดู

สุดท้าย… บทบาทที่แตกต่าง หรือความคิดเห็นที่แตกต่างกันทั้งหมดนี้ เป็นความปรารถนาดี เตือนด้วยความจริงใจ เพราะไม่ต้องการเห็นหรือสร้างความเกลียดชังในสังคม

 จึงขอฝากด้วยบทกลอนของ “พ.กิ่งโพธ์” หรือ “ท่านจันทร์” ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ไทยโพสต์ วันที่ 12 เมษายน 2554 เรื่อง “อย่าสร้างความเกลียดชัง”

 “มีผู้ถามทะไลลามะแห่งทิเบต

 ถูกจีนยึดประเทศ-โกรธไหม?

 ”โกรธแต่ไม่เกลียด” ตรัสไว้

 ฝากคนไทยมีสำนึกพิจารณา

 อย่าเกลียดสีเหลืองสีแดงแรงจัด

 อย่าเกลียดประชาธิปัตย์เลยหนา

 เพียงแค่โกรธก็เป็นทุกข์มิสุขอุรา

 คุณเกลียดใครก็เข่นฆ่าตัวคุณเอง”